مردي مي آيد از تبار نور از تبار عاشقان و شوريدگان.مردي كه حضرت محمد ( ص ) از گل خنده هاي نگاه او نشاط ميابد و ابوطالب در نيمه شب هاي بيداري دل با او راز دل مي گويد و فطمه بنت اسد باغ چشمانش را به روي او مي گشايد تا گل شادماني را آبشار لبخند او شكوفا كند. مردي كه طلوع مهر انگيز نگاهش ديگر بار حلاوت وصال و عشق را در چشمه لايزال به جان پاكان مي نوشاندو پياله حيات عاشقان از از نگاهش لبريز مي شد.علي فصيح ترين شعر حيات و زيباترين آواز آفرينش بود.