روزها گذشت وگنجشک باخداهیچ نگفتفرشتگان سراغش راازخداگرفتندوخداهرباربه فرشتگاناین گونه میگفت:می آیدمن تنهاگوشی هستم که غصه هایشرامی شنودویگانه قلبی ام که دردهایش رادرخودنگه میداردوسرانجام گنجشک روی شاخه ای ازدرخت دنیا نشست.فرشتگان چشم به لبهایش دوختند گنجشک هیچ نگفت وخدالب به سخنگشودبامن بگوازآنچه سنگینی سینه توست.گنجشک گفت:لانهکوچکی داشتم آرامگاه خستگیهایم بودوسرپناه بی کسی ام.توهمان راهم ازم گرفتی.این طوفان بی موقع چه بود؟وسنگینی بغض راه کلامش بست.سکوتی درعرش طنین اندازشد.فرشتگان
 سربه زیرانداختند.خداگفت:مار در...